Fransa’da ırkçılığın ayak sesleri

ALİ RIZA TAŞDELEN/PARİS

İşçi Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek, Aydınlık’ta ki Rota köşesinden (16 Ocak 2012) “Fransa yasasının nedenleri” başlıklı yazısında önemli tespitlerde bulunmuştu: Avrupa’nın büyüklerinin Türkiye’ye bakışını, Alman sosyal demokrat başbakan Helmut Schmimdt’in “Geleceğin Devletleri” kitabına gönderme yaparak Schmimdt’in “Medeniyetler çatışmasının Avrupa’nın içinde gündeme geleceğini tahlil ettiğini ve bunun iç barış açısından Avrupa’nın önündeki  en büyük tehdit olduğu saptamasını” yaptığını yazdı.

Doğu Perinçek’in tespit ettiği diğer nedenlere geçmeden önce, son günlerde Fransa’da yaşanan “Medeniyetler” tartışmasına değinelim:

Fransa’nın şu ünlü içişleri bakanı; Fransa’nın Libya saldırısını “Haçlı seferi” olarak değerlendiren bakan: Claude Gueant; aynı zamanda göçmenlerden, yerel yönetimlerden ve Fransa’nın egemenliğindeki Deniz Aşırı ülkelerinden sorumlu bakan.

Perinçek’in dikkat çektiği “Medeniyetler çatışmasına” somut bir örneği Fransa’da yaşadık. Claude Gueant’nın “Fransa’da bütün kültürler, medeniyetler eşit değere sahip değil” açıklaması Fransa’nın gündemine bomba gibi düştü; Sosyalist Milletvekili Letchimy, Meclis kürsüsünden Gueant’a “"Siz bizi Nazi rejimini ve toplama kamplarını yaratan Avrupa ideolojisinin  doğduğu döneme götürüyorsunuz" deyince mecliste kıyamet koptu. Bakan’nın açıklaması, Batı Medeniyeti’nin daha üstün olduğunu söyleyerek, müslümanları hedef gösterdiği yorumları yapıldı. Doğruydu, Gueant kafasındaki ırkçı düşünceyi dışa vurdu. Sarkozy, konuyla ilgili kendisine sorulan soruya bakanını savunarak cevap verdi.

Perinçek’in diğer tespiti: “Avrupa’nın büyükleri Türkiye’yi AB’de görmek istemiyorlar. Bunun başını Sarkozy çekiyor” şeklindeydi. Sarkozy, bunu her fırsatta dile getiriyor. Ne zaman Türkiye’nin AB’ye üyeliği konusu gündeme gelse “Medeniyetler” tartışması karşımıza çıkıyor. 2005’de Fransa ve Hollanda tarafından referandumla reddedilen AB Anayasası tartışmalarında Fransa’nın eski cumhurbaşkanlarından  Valéry Giscard d’Estaing, “Türkiye, bizim medeniyetimizin, toplumsal projemizin bir parçası mıdır ?” sorusuyla bir tartışma başlatmış ve ardından “Avrupa’nın kültürel, dini ve insalcıl değerlere sahip” ülkeler topluluğu olduğu düşüncesi AB Anayasası’nın giriş bölümünde yer almıştı. Böylece, Türkiye’nin Batı medeniyetinin dışında olduğu ve AB Anayasasına konan bu madde ile üyeliğinin önü mesilmek istenmişti.

Perinçek’in “Avrupa’da derin bunalım geliyor. Fransa’nın en büyük korkusu, büyük kentlerdeki Türkler, Müslümanlar ve Afrikalılardır. Çalışma alanlarının daralması karşısında onlara uslu durmaları ihtar edilmekte ve kapı gösterilmektedir. Fransızın işsiz kalmaması için Türklere anavatan yolu gösteriliyor” tespiti de Fransa’da yaşadığımız gerçeğe parmak basıyor:

Fransa ekonomisinin 2012 yılında sıfır büyüme ile durgunluğa gireceği resmi ağızlar tarafından açıklanmıştır. İşsizlik son 12 yılın en üst sevyesine çıkmış ve 3 milyona dayanmıştır. Resmi istatistikler işsiz yabancıların oranının Fransızlardan 2,5 kat daha fazla olduğunu gösteriyor; Yabancı işçiler içinde Türk işsizler yüzde 25,6 oranla başı çekiyor, ardından yüzde 22,9 oranla Araplar geliyor. “Önce Fransızlar” ifadesi giderek yaygınlaşıyor. Yabancılara karşı yapılan onca yasa yetmezmiş gibi, Sarkozy, yeniden seçildiği taktirde, “Yabancılara verilecek haklar (oturma müsadesi, aile birleşimi, sınır dışı etme...),  iş arayanların çalışma hayatını düzenleyen kurallarla ilgili referandum yapacağını” ilan ediyor. Bütün bunları aşırı sağın oylarını almak veya “soykırımı” kabul etmeyenlere ceza öngören yasanın bir seçim yatırımı olduğunu düşünmek ne kadar doğru olur?

Ve nihayet, Perinçek’in belirttiği gibi, Fransa “Türkleri ‘soykırımcı bir tarihle’ ezmek ve esirleştirmek, bu emperyalist planın alt başlıkları arasında çok önemli bir yer tutuyor”